YİNE

Yine, tekrardan kısır döngü gibi peşimi bırakmayan Azrail buldu beni. Neden, nasıl, niçin yaşandığını bilmediğim bu duyguların, bu boşluk hissinin acısını her defasında çekiyorum. Bu boşluk bitiriyor beni. Bir insanın yaşama nedeni sorusu, kendi yaşama nedenimi bilmememden dolayı oluyor farkındayım. Çabalıyorum, hayaller kuruyorum, eğlenmeye çalışıyorum ama olmuyor. Kurduğum hayallerin bana ait olmadığını düşünüyorum sonra. Peki ya benim hayallerim nedir dediğimde cevabını bulamıyorum…

Kovalıyor boşluk beni. Peki neden yaşıyorsun? Neden çabalıyorsun? Tekrar tekrar nedenini bilmediğim sorular kovalıyor beni bir Azrail gibi. Bir anlığına kapılıyorum boşluk hissine, yakalıyor beni, düşüyorum. Nereye doğru düştüğümü bilmeyerek korkuyorum.

Sakinleşmek için tek çıkar yolun yazmak olduğunu düşünüyorum. Düşüncelerimi toparlayabilmek için yazıyorum ama olmuyor. Azrailim buluyor beni, o boşluğa düşüyorum, korkuyorum.

Okumak, bilgi edinmek, tartışmak temelli çözmüyor sorunlarımı. Her çabam geçici kalıyor boşlukla olan yarışımda. Bazen her şeyi bırakıp gitmek istiyorum, nereye gidip ne yapmam gerektiğini bilmeyerek. Hiç deneyimlemediğim bu yolu deneyimleyip kaçmak istiyorum boşluktan. Her şeyi bırakamayacağımın farkında olarak kaçmak istiyorum boşluktan. Günümü dolduruyorum yapılacak işlerle, zaman ayırmadan kendime. Yoruluyorum, vazgeçiyorum. Sonra yine gelip yakalıyor beni.

Alışmak istiyorum artık boşluğa. Hiçbir zaman alışamayacağın bir şeye alışmak istiyorum.

Lavların arasında buz olmak istiyorum.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *